اینجا خدا چه واژه محجوری است !
یه روزایی هست که از سرکار داری میری خونه دلت میخواد تو مسیر هدفون و بذاری تو گوشت و یه آهنگ آروم گوش کنی اما سرت اونقدر ُپر که تحمل هیچ صدایی رو نداری حتی یه آهنگ بی کلام دلت میخواد سرتو بگیری تو دستات و اونقدر فشار بدی تا هر چی توشه بریزه بیرون و خالی شه خالیه خالی ...
پینوشت :من از این باران ها میدانم خانه ویران خواهد شد
دیروز که از کنار یه پارک رد می شدم دیدم چند تا برگ زرد افتاده رو زمین ...دیگه باور کردم که پاییزه
پاییزه ... پاییزه... برگ درخت میریزه
دلم عجیب هوای روزای دانشجویی رو کرده ...دلم دل پاک و روح زلال اون روزامو میخواد
دلم بچگی اون وقتا رو میخواد ... ذوق و شوقی که داشتم امیدی که داشتم ...دلم خنده
بی دلیل میخواد ...دلم قدیما رو میخواد ... هر چه زمان میگذره و بزرگتر میشیم همه چی
بد و بدتر میشه ... زندگی اینجوری رو دوست ندارم
این آرامش قبل از طوفان یا بعد از طوفان ؟!! باید منتظر بمونیم ...مردم کار خودشونو کردن... نشون دادن ثابت کردن که به این آسونیا نمیشه حق و ناحق کرد و ملت رو خر فرض کرد ... به دنیا و به سران مملکت نشون دادیم که بیداریم و هستیم و ظلم و ستم و برنمی تابیم.
* یادشون رفته که اون شاه
که به صد مهره نمی باخت
تاجو از سرش تو میدون
لشکر پیاده انداخت
آنان که به حق قافیه را باختهاند
بر پرچم سبز موسوی تاختهاند
ترسند که سبزی صداقت امروز
بر باد دهد هر چه ریا ساختهاند
